Calvinisme – Watse Liefde is Dit?

Calvinisme se Wanvoorstelling van God Opsomming: Hierdie artikel oor die dwalings van Calvinisme is ‘n kort opsomming van Dave Hunt se nuwe boek: What Love Is This? Calvinism’s Misrepresentation Of God. Dave Hunt van die VSA het bekendheid verwerf vir sy aktuele boeke oor die misleidende leerstellings van die Rooms-Katolieke Kerk (A Woman Rides The Beast), verskeie charismatiese dwalings (The Seduction of Christianity), asook die okkultiese, spiritistiese en intergeloofstegnieke wat baie van die moderne kerke onder die vaandels van humanistiese sielkunde, ekumeniese eenwording en ‘n tekens-en-wonders-herlewing binnegedring het (Occult Invasion). Sy jongste boek (What Love Is This?) is ‘n indringende ondersoek na die dwalings van Calvinisme. In hierdie boek word onweerlegbare getuienis aangebied dat die Calvinistiese teologie nie die produk van ‘n evangeliese hervormingsbeweging weg van Rome se dwalings af is nie, maar eerder ‘n alternatiewe interpretasie van Rooms-Katolieke teologie soos wat dit eeue tevore deur Augustinus geformuleer is. Hoewel hervormers soos Luther en Calvyn hulle van sekere Roomse dwalings en praktyke gedistansieer het, het hulle die onderliggende teologiese beginsels van die Vatikaan in ‘n nuwe kerklike beweging voortgesit. As gevolg hiervan het die verantwoordelikheid op evangeliese leiers gerus, soos Arminius en andere, om met ‘n Bybelse-gefundeerde hervormingsbeweging uit Calvinisme te begin. Die kerk as ‘Moeder’ Misplaaste lof word aan Calvyn as ‘n goeie eksegeet toegeswaai. Baie van dit wat hy geleer het, is dwalings en in sommige gevalle niks anders as kettery nie. Sy kundigheid as eksegeet is sterk onder verdenking. Die meeste van sy leerstellings is opgewarmde Rooms-Katolisisme, soos uit die volgende aanhaling oor die rol van die kerk uit sy Institusies van die Christelike Geloof blyk: “Ek glo in ‘n Heilige, Katolieke (Algemene) Kerk… waaruit voortdurende vergifnis van sondes en volle herstel na die ewige lewe vloei… Ons moet van die sigbare Kerk én haar titel as ‘Moeder’ leer hoe bruikbaar en noodsaaklik kennis oor haar is, omdat daar geen ander manier is waarop ons tot die lewe kan kom as om uit haar gebore te word, deur haar bors gevoed te word, en onder haar sorg en regering te staan nie, totdat ons die sterflike vlees verlaat en soos engele word… Buite die kerkstruktuur kan daar op geen vergifnis van sonde of redding gehoop word nie, soos wat Jesaja en Joël getuig (Jes. 37:32; Joël 2:32)… daarom is die verwerping van die Kerk altyd noodlottig” (kyk Hunt 2002:36). Nêrens in die Skrif word die kerk egter ‘Moeder’ genoem of met die vermoë tot die geboorte van geestelike lewe gekrediteer nie. Die enigste kerk wat ‘Moeder’ genoem word, is die valse “moeder van die hoere” in Openbaring 17:5. Die ware kerk word nooit as ‘n instrument tot redding en die vergifnis van sonde voorgehou nie. Calvyn het bloot Rooms-Katolieke idees weergegee wat hy gedurende die eerste 24 jaar van sy lewe as ‘n toegewyde Katoliek geleer het, asook dit wat hy uit die geskrifte van Augustinus, die grootste van alle Katolieke, gekry het. Wat die verwysing na Jesaja 37:32 en Joël 2:32 betref, kan selfs nie eers ‘n ooraktiewe verbeelding die vaagste verwysing na die kerk hierin sien nie. Jesaja verwys na ‘n oorblyfsel van Israel wat gedurende die komende oordele van die berg Sion af sal ontvlug, terwyl Joël van ‘n oorblyfsel van Israel praat wat in Sion gered sal word. Selfs indien iemand verkeerdelik die kerk en Israel gelykstel, ondersteun hierdie verse nog steeds nie Calvyn se stelling oor die kerk nie. Toe Calvyn ‘n Protestant geword het, het hy die kerk van Rome as die ware kerk verwerp deur dit as vals en afvallig te beskou. Ten spyte hiervan het hy egter baie van die Katolieke Kerk se valse struktuur en sienings oorgeneem, soos bv. die suigelingsdoop en kerklike ampsdraers met spesiale magte om sakramente te bedien (Hunt 2002:37). Calvyn se Institusies Johannes Calvyn (gebore 1509) het homself vroeg in 1533 tot Luther se Protestantisme bekeer. Slegs twee jaar later het hy die eerste uitgawe van sy Institusies van die Christelike Geloof klaar geskryf. Dit was ‘n uitbreiding van Augustinus se teologie, en is verder ook op die Vulgaat (die amptelike, Latynse Bybel van die Rooms-Katolieke Kerk) gebaseer. Die Institusies van Calvyn dra die stempel van ‘n groot intellektuele vermoë, maar duidelik nie van geestelike rypheid nie. Sy leerstellings is ook nie nuut nie, maar ‘n herbevestiging van Augustinus se dogma. Hoewel Calvyn, soos Luther en ander hervormers, die pous verwerp en die Bybel as sy enigste gesag aanvaar het, het hy swaar op Augustinus se interpretasie van die Bybel geleun en ook sy eie humanistiese logika gebruik om begrippe te verklaar wat slegs geestelik onderskei kan word (1 Kor. 2:14). Sy jeug, gebrek aan geestelike rypheid en die kort periode sedert sy wegbreek uit die Katolieke Kerk, het daartoe gelei dat hy sy groot intellektuele vermoë, eerder as geestelike insig, gebruik het om standpunte te formuleer. Dit het hom ernstige foute laat begaan. In Genève het hy in sy oorywerigheid en sterk ambisie ‘n vennootskap tussen die kerk en staat geskep (soos wat Luther ook gedoen het) en daardeur een van die Katolieke Kerk se ernstigste dwalings voortgesit. Die dwaling van staatskerke is vandag nog ‘n groot hindernis in Europa, omdat dit totaal in botsing met Christus se leerstellings is. Ander, hoogs misleidende beginsels van Calvyn is sy ekstremistiese siening van God se soewereiniteit, waarin die menslike wil as ‘n faktor ontken word, asook sy siening dat die kerk God se koninkryk op aarde is. Dit is egter beginsels wat reeds deur Augustinus geformuleer is. Calvyn se siening oor predestinasie is só ekstreem dat hy God die outeur van alle dinge maak – ook van sonde, omdat niks sonder sy voorafbepaling kan gebeur nie. Hy sê dat God nie alleen alle dinge voorsien het nie, maar ook gereël het. Alles wat gebeur, gebeur dus volgens sy soewereine voorbeskikking. Calvyn leer duidelik dat God in terme van hierdie beginsel sommige mense vir die hemel uitverkies het, terwyl Hy bepaal het dat die res almal hel toe moet gaan. Dwarsdeur sy Institusies noem Calvyn nouliks God se liefde, omdat hierdie attribuut volgens hom sekondêr tot God se soewereiniteit is. Hy stel dit só: “Ons sê dan dat die Bybel duidelik bewys dat God deur sy ewige en onveranderlike raad bepaal het wie volgens sy wil gered sal word, en aan die ander kant, diegene wat volgens sy wil tot vernietiging verdoem sal word. Ons glo dat die raadsbesluit oor die uitverkorenes op sy vrye genade gebaseer is, sonder die inagneming van menslike meriete, terwyl diegene wat verdoem word, deur ‘n regverdige en blaamlose oordeel van die lewe uitgesluit word.” God se genade, soos Calvyn dit verstaan het, was baie beperk. Hy lê die grootste klem op God se regverdigheid, en sê dat God regverdiglik die hele menslike ras kan verdoem. Die werklike vraag is egter of ‘n God wat liefde is, sal nalaat om verlossing aan enigeen aan te bied. Die Bybel beklemtoon God se liefde vir alle mense duidelik, asook sy begeerte dat almal gered sal word. Dit is ter wille van die verdediging van God se liefde en karakter dat ons Calvinisme aan ‘n skriftoets moet onderwerp. Volgens Calvyn het redding niks daarmee te doen of ‘n persoon die evangelie glo of nie. Volgens hom kan niemand geloof tot redding beoefen voordat God hom wederbaar het en geloof in diegene wat Hy uitverkies het, se harte geskep het nie. Calvyn beweer dat ‘n mens só verdorwe is dat daar by hom ‘n totale onvermoë is om die Here aan te neem en gered te word. God laat mense dus glo, net soos wat Hy sommiges laat sondig. Die gevolgtrekking hiervan is dat God, wat liefde is, nie alle mense genoeg liefhet om hulle van die ewige verderf te red nie, want Hy reserveer sy liefde net vir ‘n selektiewe groep mense wat Hy tot saligheid uitverkies het. Calvyn probeer om hierdie gebrek aan liefde te verklaar deur dit aan die misterie van God se wil en doel toe te skryf. Geen rasionalisering kan Calvyn se uitgesproke stelling verklaar dat dit “God se welgevallige wil is om diegene wat Hy deur sy voorbeskikking voor hulle geboorte by die uitverkiesing uitgesluit het, tot die ewige dood te verdoem” nie. Hierdie soewereine voorbeskikking van sommige tot heerlikheid en ander tot foltering sal, volgens Calvyn se manier van dink, “ons verering van God se heerlikheid bevorder.” (Hunt 2002:38-43). Die onbybelse invloed van Augustinus Wat Calvyn se teologie betref, is dit duidelik dat sy Rooms-Katolieke agtergrond tot vooropgestelde en foutiewe idees gelei het, eerder as dat hy ‘n ernstige studie van die Bybel onderneem het. Baie Calviniste erken dat die geskrifte van Augustinus die werklike bron van die meeste van Calvyn se beskouings is. Die feit is dat Augustinus ook die hoogs geëerde heilige in die Rooms-Katolieke Kerk is, terwyl Luther en Calvyn voortgegaan het om hom as die mees gesaghebbende teoloog te beskou en aan te haal. In die vierde eeu het die Donatiste ‘n beweging gelei wat op die suiwering van die kerk gerig was. Dit was hulle oortuiging dat die kerk ‘n rein gemeenskap van ware gelowiges moet wees, wat die waarheid van die evangelie in hulle lewens moet demonstreer. Hulle het die kompromie verafsku wat Konstantyn gemaak het deur die Christendom en die heidendom te vermeng ten einde eenheid in sy ryk te skep. Volgens hulle moes die kerk homself van die goddelose wêreld afsonder. Augustinus het die kerk as ‘n mengsel van gelowiges en ongelowiges gesien, wat ter wille van eenheid saam moes bestaan. Hy het van staatsgesag gebruik gemaak om kerkbywoning en deelname aan die sakramente af te dwing, soos wat Calvyn 1200 jaar later ook gedoen het. Sodoende het Augustinus die vader van die Inkwisisie geword – ‘n kerklike regbank wat afvalliges en ketters vervolg en gestraf het. Hoewel hy oorreding verkies het, was Augustinus ten gunste van die doodstraf vir ketters, asook diegene wat hulleself as gelowiges ná hulle bekering laat oordoop het. In sy stryd teen die Donatiste het hy ‘n verdraaide siening van Lukas 14:23 gebruik om dwang te regverdig. Dit is die man wat bo alle ander mense deur Calvyn bewonder is, en op wie hy vir sy teologiese standpunte vertrou het. Hy het in Genève dieselfde beginsels van straf en dwang toegepas wat deur Augustinus gepropageer is. Calvyn het hierdie sisteem van die gebruik van staatsgesag om mense te dwing, nog meer rigied toegepas en ook sy optrede op grond van Lukas 14:23 geregverdig. Aanvaar die mense wat Calvyn vandag nog steeds as ‘n groot eksegeet vereer, hierdie interpretasie van die teks in Lukas, asook die militêre geweld en regsdwang wat hy na aanleiding daarvan gebruik het? Calvyn het talle dwalings van Augustinus oorgeneem en dikwels uitsprake gemaak soos: “Bevestig op gesag van Augustinus.” In sy Institusies haal hy Augustinus meer as 400 keer aan en noem hom ‘n “heilige man” en ‘n “heilige vader.” Die volgende dwalings is onder meer van Augustinus oorgeneem: · Suigelingsdoop vir wedergeboorte (doopsaligheid) en die verdoeming van kinders wat nie gedoop is nie. ‘n Kind se sondes word deur die doopwater weggewas. · Redding slegs deur die bediening van sakramente in die kerk. Augustinus het gesê: “Net die Katolieke (Algemene, verenigde) Kerk is die liggaam van Christus. Buite hierdie liggaam gee die Heilige Gees aan niemand lewe nie. · Die allegoriese verklaring van die Bybel. Laasgenoemde wyse van skrifverklaring het ook tot die verwerping van Christus se letterlike, duisendjarige vrederyk op aarde gelei, asook die siening dat ons nou in die vrederyk leef waarin die duiwel gebind is (Hunt 2002:45-52). · Die gebruik van geweld om die kerk se gesag af te dwing. Die Anabaptiste is deur sowel die Katolieke as Protestantse kerke vervolg en tereggestel omdat albei kerke in Augustinus se leerstelling van die reddende krag van die suigelingsdoop glo (Hunt 2002:88). Calvyn het die teregstelling van die Spaanse medikus, dr. Michael Servet, op grond van beweerde kettery nie alleen gelas nie maar daarna ook geregverdig (Hunt 2002:68-71). Die basiese leerstellings van Calvinisme word deur die Engelse akroniem TULIP uitgedruk. Dit is: T – Total depravity (totale verdorwenheid); U – Unconditional election (onvoorwaardelike verkiesing); L – Limited atonement (beperkte versoening); I – Irresistible grace (onweerstaanbare genade); en P – Perseverance of the saints (volharding van die heiliges). Hierdie begrippe is vreemd aan die Bybel en word elkeen deur Dave Hunt aan ‘n deeglike skriftoets onderwerp: Totale verdorwenheid Calvinisme se definisie van menslike verdorwenheid word aan onvermoë gelykgestel. Geen mens kan, volgens hulle, die Here aanneem om gered te word nie – daarom lei hierdie definisie noodwendig tot onvoorwaardelike verkiesing en onweerstaanbare genade. Omdat niemand deur ‘n eie besluit tot bekering kan kom nie, moet God ‘n aantal mense tot saligheid predestineer en hulle ook eensydig wederbaar sodat hulle hul kan bekeer. In ooreenstemming hiermee verklaar een van die Dordtse leerreëls dat geen mens sonder die wederbarende krag van die Heilige Gees gewillig of in staat is om hom tot God te bekeer nie. Calviniste glo dat die wederbarende werk van God in sy uitverkorenes se harte reeds in hulle suigelingsfase plaasvind. Dit is egter ‘n menslike opinie hierdie sonder enige skriftuurlike basis. Volgens die Bybel word alle mense oral opgeroep om hulle tot God te bekeer (Hand. 17:30). Totale verdorwenheid is dus nie ‘n onvermoë om die evangelie te kan glo en tot bekering te kom nie. Alle mense het ‘n vrye wil en kán op grond van die evangelieboodskap ‘n besluit neem. Die Bybel maak dit baie duidelik dat redding ‘n geskenk van God is deur Jesus Christus, en dat niemand dit kan verdien of koop nie – dit moet net aanvaar word. Watter vermoë het ‘n mens nodig om ‘n geskenk te kan aanvaar? Niks nie! Hoe kan ‘n sondaar dan ly as gevolg van ‘n onvermoë om die vrye geskenk van die ewige lewe te aanvaar? Natuurlik moet ‘n mens die evangelie glo om die gawe van redding te kan ontvang. Die Bybel sê egter nêrens dat dit vir die natuurlike mens onmoontlik is nie. Die opdrag: “Gaan die hele wêreld in en verkondig die evangelie aan die ganse mensdom” (Mark. 16:15) impliseer die vermoë van elke persoon om die evangelieboodskap te kan glo. Die aanvaarding van die Calvinistiese dogma lei tot verdere skrikwekkende gevolgtrekkings. In terme hiervan kan God alle mense red as Hy wil, maar Hy weerhou redding doelbewustelik van mijoene mense en bied dit net vir sy uitverkorenes aan. Dit beteken dat Hy nie regtig liefde vir alle mense het nie, en dit is teenstrydig met die Bybel, want sy wysheid is “onpartydig” (Jak. 3:17). Indien verlore sondaars aan só ‘n onvermoë ly dat hulle alleen gered kan word deur ‘n soewereine daad van wederbaring deur God, en alle mense word nie gered nie, dan volg dit dat God net sy genade aan ‘n geselekteerde groepie betoon. Waarom betoon Hy hierdie genade nie ook aan die ander nie? Hierdie saak openbaar ‘n baie belangrike probleem van Calvinisme: die verloëning van God se eindelose liefde vir alle mense. Volgens hulle het God nie alle mense lief nie, omdat Hy die verdoemenis van miljoene vooraf bepaal het. Dit is inderdaad ‘n ernstige wanvoorstelling van ons liefdevolle God. Die Calviniste is ook heel onbybels in hulle voorstelling van redding voor geloof – God moet volgens hulle eers jou siel red sodat jy kan glo en tot bekering kom! Die hele Bybel is vol voorbeelde dat geloof voor redding kom, en in werklikheid ‘n vereiste vir redding is. “Hy wat glo… sal gered word” (Mark. 16:16). “Glo in die Here Jesus Christus en jy sal gered word…” (Hand. 16:31). “Uit genade is julle gered, deur die geloof” (Ef. 2:8). Die oomblik wanneer ‘n persoon glo en die Here Jesus wat vir ons sondes gesterf het, as Saligmaker ontvang, word hy weergebore as ‘n lid van die liggaam van Christus (Hunt 2002:93-108). Onvoorwaardelike verkiesing Hierdie begrip, wat die hart van Calvinisme is, kom glad nie in die Bybel voor nie. Volgens die Dordtse beginsels is dit “die onveranderlike doel van God waardeur Hy, voor die grondlegging van die wêreld, uit genade en volgens sy welgevallige wil, ‘n sekere aantal mense uitverkies het om hulle deur Christus te red.” Waarom so min deur ‘n liefdevolle God uitverkies is, terwyl die res sonder ‘n kans tot redding verdoem word, is een van die talle onbeantwoorde vrae van Calvinisme. Calvyn kon dit ook nie bevredigend antwoord nie en het homself telkens op Augustinus beroep. Die Calvinistiese uitverkiesingsleer sê vir die onweergebore uitverkorene: “Moenie bekommerd wees nie, jou verdorwenheid is nie ‘n struikelblok vir redding nie; en vir die een wat nie uitverkies is nie: “Jammer, jy is nie vir redding verkies nie, maar vir veroordeling.” Calviniste sê dat God voorkennis van alle gebeure het omdat Hy vooraf bepaal het dat almal van hulle moet plaasvind. Volgens hulle is God nie soewerein as daar enigiets buite sy wil gebeur nie. Die mens het dus nie ‘n vrye wil nie en kan nie in stryd met God se wil optree nie. Hierdie siening tas God se karakter aan en maak van Hom ‘n soewereine besluitnemer wat tot die sonde, onheil en verdoemenis van miljoene mense lei. Die hele Bybel is vol van die vrye wil van die mens, van besluite wat hy moet neem en die gevolge van sy eie besluite wat hy moet dra. Die boek Spreuke gaan net oor besluite. Die mens het die keuse om gehoorsaam of ongehoorsaam te wees, om lief te hê of nie lief te hê nie, te glo of nie te glo nie. Hy is nie ‘n robot nie. ‘n Mens kan net deur sy eie, vrye besluit liefhê, waarsonder daar geen liefde is nie. Hy is nie vooraf geprogrammeer om lief te hê of nie lief te hê nie. Die Calvinisme redeneer dat God van alle ewigheid af bepaal het dat Adam en Eva van die boom van die kennis van goed en kwaad sou eet, maar dan verbied Hy hulle om van die vrugte te eet sodat Hy hulle kon straf vir dit wat Hy vooraf bepaal en veroorsaak het dat hulle sou doen! Deur onvoorwaardelike verkiesing red Hy dan sekere van hulle afstammelinge om sy genade te betoon. Hierdie vergesogte scenario is onbybels en bring oneer aan God. Dit is teenstrydig met die karakter van ‘n heilige en regverdige God wat “deur die kwaad nie versoek word nie, en self versoek Hy niemand nie” (Jak. 1:13). Dit is verre daarvandaan dat Hy sonde veroorsaak – Hy versoek nie eers iemand om te sondig nie. Hy toets wel mense se gehoorsaamheid aan Hom, soos toe Hy Abraham gevra het om Isak te offer. Adam en Eva is dus nie versoek of gepredestineer om die vrugte te eet nie, hoewel God geweet het dat hulle dit sou doen. Hulle het bloot ‘n uitvoerbare opdrag gekry om nie van die vrugte te eet nie, omdat daar baie ander bome was om van te eet. Deur gehoorsaamheid aan hierdie opdrag sou hulle hul liefde en lojaliteit aan hulle Skepper betoon het. Die Bybel gebruik die begrip “verkies” of “uitverkore” op verskeie maniere. Die term word gebruik vir Israel, Christus, ‘n vrou, die kerk en engele. Nooit word hierdie term egter gebruik om aan te toon dat ‘n sekere groep mense uitverkies is om gered te word nie. Nooit nie. H.A. Ironside (In the Heavenlies: Addresses on Ephesians) sê: “Nêrens in die Bybel word mense ooit gepredestineer om hel toe te gaan nie, en nêrens word mense bloot gepredestineer om hemel toe te gaan nie. Stel self ondersoek in en kyk… predestinasie is altyd m.b.t. ‘n spesiale plek of seën.” Paulus verwys na spesiale seëninge, soos heiligmaking, wat die Here vir sy gemeente voorbestem het: “…soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil” (Ef. 1:4-5). Geen melding word van redding gemaak nie. Elkeen wat Jesus Christus in die geloof aanneem, sal aanvaar word en kan in hierdie voorafbepaalde seëninge van kindskap deel. Calvinisme definieer uitverskiesing egter in terme van een groep mense wat hemel toe gaan en ‘n ander groep wat hel toe gaan. Die evangelie kan met groot erns, dag en nag, aan laasgenoemde groep verkondig word – maar sonder enige effek omdat dit vir hulle onmoontlik is om in God te glo en sy verlossing te begeer. God het hulle oë verblind omdat hulle nie onder die uitverkorenes is, wat op grond van onvoorwaardelike verkiesing vasgestel is nie. Johannes 3:16 sê: “Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.” Die woorde “wêreld” en “elkeen” moet na “uitverkorenes” verander word om hierdie teks vir die Calviniste aanvaarbaar te maak. Hier is geloof weer eens die vereiste vir redding, en nie verkiesing nie. Redding is tot almal se beskikking (Hunt 2002:189-202). Beperkte versoening Hierdie leerstelling beperk die versoening van Christus aan die kruis net tot die uitverkorenes, en beperk derhalwe ook die liefde van God net tot hulle. Indien dit uit die Bybel bewys kan word dat die liefde van God, wat sy Seun gestuur het om as ‘n offer vir ons sonde aan die kruis te sterf, vir alle mense bedoel is en dat Christus sy lewe geoffer het met die doel om alle mense te red, dan is die sentrale beginsel van Armenianisme waar en Calvinisme vals. Die idee om iets te beperk wat so wonderlik soos die versoening is, is inherent beledigend vir ‘n God wat alle mense liefhet. Dit is Bybels misleidend om van ‘n beperkte versoening te praat. Christus het vir elke mens die dood gesmaak (Heb. 2:9). Dit beteken egter nie dat elke mens gered sal word nie, want geloof in Christus is ‘n voorwaarde vir redding. Daar moet geloof wees in sy bloed wat vir ons gestort is (Rom. 3:25). God is ‘n “behouder van alle mense, insonderheid van die gelowiges” (1 Tim. 4:10). Die blaam vir die verlorenes rus op hulleself. Daar is vir almal van hulle voorsiening gemaak, maar hulle het dit nie in die geloof aangeneem nie. Die Calvinis, Edwin Palmer (The Five Points of Calvinism) het egter geen probleme om die blaam op God te plaas nie: “Omdat God net sekere mense liefgehad het en nie almal nie, en omdat Hy soewerein en onveranderlik besluit het dat net hierdie mense gered sal word, het Hy sy Seun gestuur om vir hulle te sterf en hulle te red, en nie vir die hele wêreld se sonde te sterf nie.” Die rede waarom alle mense nie gered word nie, sê die Calviniste, is omdat die Here miljoene mense vir die ewige dood voorbestem het. Volgens die Bybel, egter, is die rede waarom alle mense nie gered word nie, die feit dat hulle self nie gered wíl word nie en verkies om in rebellie teenoor God voort te leef deur te weier om in Christus te glo. Redding is egter tot alle sondaars se beskikking: “Ons almal het gedwaal soos skape… maar die Here het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom” (Jes. 53:6). Almal het gesondig, maar aan almal wat glo, word vergifnis en redding gebied (Rom. 3:22-23). Christus is “die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem” (Joh. 1:29). Hy het vir die goddeloses gesterwe (Rom. 5:6). God “wil hê dat alle mense gered word en tot kennis van die waarheid kom” (1 Tim. 2:4). “Die Here… wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom” (2 Pet. 3:9). Is dit net die uitverkorenes wat dwaal soos skape? Is net die uitverkorenes goddelose sondaars? Beslis nie! Net so seker as wat alle mense sondaars is, net so seker is redding deur genade beskikbaar vir almal wat in die Here Jesus glo. Hy is gestuur om die Redder van die wêreld te wees, en sy dood is ‘n versoening vir almal wat glo. “Jesus Christus… is ‘n versoening vir ons sondes, en nie alleen vir ons s’n nie, maar ook vir dié van die hele wêreld” (1 Joh. 2:1-2). Een van die argumente wat dikwels aangevoer word om die leer van beperkte versoening te bewys, is dat God na bewering sommige mense se harte verhard het sodat hulle nie gered kan word nie. Een van die voorbeelde wat genoem word, is dié van Farao. God het Farao nie beïnvloed om te sondig nie, en Hy doen dit met niemand nie. Farao het self sy hart in rebellie teen die Here en sy volk verhard, en God het dit net gebruik om hom en die ander afgodedienaars in Egipte te straf. God het vooraf geweet hoe hierdie tiran gaan optree en het besluit om hom in sy plan te gebruik. God het Farao se hart dus verhard deurdat Hy hom gehelp het om te doen wat hy in elk geval al self besluit het om te doen. Daar is slegs een Bybelse verduideliking waarom God sommige mense hemel toe neem en ander hel toe stuur. Redding is ‘n eerlike aanbod sodat mense self kan besluit om Christus te aanvaar of te verwerp, en God in sy alwyse voorkennis weet hoe elke mens gaan reageer. Die enigste rede, in ooreenstemming met God se karakter, vir die verkiesing en predestinasie van die verlostes om sekere seëninge te ontvang, is sy voorkennis oor wie gered sal word (Hunt 2002:237-282). Onweerstaanbare genade Hierdie leerstelling kom ook van Augustinus af. Hoewel hy aanvanklik die vrye wil van die mens verkondig het, asook God se begeerte om alle mense te red, het Augustinus later van standpunt verander. Geloof het vir hom iets geword wat God onweerstaanbaar in die uitverkorenes se harte uitstort sonder dat hulle enigiets glo, enige besluit geneem het of daarvan bewus is dat hulle weergebore is. Volgens hierdie redenasie is mense van nature só dood in hulle sonde dat hulle nie eers die evangelie kan hoor, en nog minder op Christus se pleitende stem kan reageer nie. Onweerstaanbare genade is volgens die Calvinistiese siening nodig, ten spyte van die Here se roepstem aan almal: “Kom na My toe, almal wat vermoeid en belas is, en Ek sal julle rus gee” (Matt. 11:28). “As iemand dors het, laat hom na My toe kom en drink” (Joh. 7:37). Almal, selfs dié wat geestelik dood is, kan hierdie roepstem van die Here duidelik hoor. Indien genade onweerstaanbaar was, is dit volgens Dave Breese (The Five Points of Calvinism) nie duidelik waarom die evangelie hoegenaamd verkondig hoef te word nie. Om hierdie vierde punt van Calvinisme in sy konteks te verstaan, moet dit teen die agtergrond van die vorige drie punte beoordeel word. Weens die totale verdorwenheid van die mens word diegene wat God onvoorwaardelik verkies het, en vir wie alleen Christus ‘n beperkte versoening gedoen het, sonder geloof deur middel van onweerstaanbare genade gewederbaar. Niemand kan God se reddende genade weerstaan nie, omdat dit op grond van ‘n soewereine besluit van Hom oor die uitverkorenes uitgestort word. Piper (TULIP: What we Believe About the Five Points of Calvinism) sê: “Daar kan geen redding sonder die realiteit van onweerstaanbare genade wees nie. Omdat ons dood is in ons sonde, sonder enige vermoë om onsself aan God te onderwerp, sal ons nooit in Christus kan glo voordat God ons rebellie oorkom het nie.” Indien hierdie stelling waar is, tas dit ook die karakter van God aan. Hy kon onweerstaanbare genade op Adam en Eva uitgestort en sodoende die hele mensdom die lyding gespaar het wat uit hulle rebellie teen Hom voortgevloei het. Waarom het Hy dit nie gedoen nie? Watse liefde is dit? Ons word in werklikheid gevra om te glo dat God nie vir die hele wêreld (soos die Bybel sê) liefde en barmhartigheid het nie, maar net vir ‘n beperkte aantal mense. God het besluit om hulle onweerstaanbaar te red deur sy genade op hulle af te dwing, terwyl Hy die res van die mensdom vir ewige foltering in die hel voorbestem het. Só ‘n leerstelling is afstootlik vir enigeen wat ‘n sin vir etiek en meegevoel het, en beswadder die Naam van die God van die Bybel wat “vir almal goed [is], en sy barmhartigheid is oor al sy werke” (Ps. 145:9). Indien God, soos die Bybel sê, waarlik alle mense liefhet en hulle die mag gegee het om te besluit en op sy liefde te reageer, dan is al die verlorenes vir hulle eie ondergang verantwoordelik deurdat hulle bewustelik die redding verontagsaam het wat ‘n liefdevolle God deur Jesus Christus aan hulle bied. Indien hierdie mense egter totaal verdorwe geskape is, daarna beweeg word om te sondig, en dan nog van die genade vir redding weerhou word, soos wat die Calviniste beweer, hoe kan hulle regverdiglik vir hulle sondige toestand verantwoordelik gehou word? Die God van Calvinisme het dit nie vir alle mense moontlik gemaak om Hom te soek en die evangelie te glo nie. Die enigste hoop is in God self, in sy liefde en genade, maar dit het hierdie God behaag om sy liefde tot ‘n relatief klein groep te beperk, terwyl Hy die res veroordeel sodat Hy sy soewereiniteit en regverdigheid kan bewys. Dit is die onderliggende tema van totale verdorwenheid, onvoorwaardelike verkiesing en beperkte versoening. Onweerstaanbare genade is die volgende logiese ontplooiing in TULIP – die God wat behae daarin het om te veroordeel, word weer eens voorgestel (Hunt 2002:285-307). Volharding van die heiliges In die vyfde punt van Calvinisme word ewige saligheid aan gelowiges beloof op ‘n manier wat dikwels tot twyfel en onsekerheid lei. Hoewel Christus beveel het dat die evangelie aan die hele wêreld verkondig moet word, glo Calviniste dat net die uitverkorenes daarop sal reageer. Die ander mag dink dat hulle die evangelie glo, maar as hulle nie soewerein deur God verkies en gewederbaar is nie, het hulle nie die geloof om in Christus te glo nie. Die vraag is: hoe kan ‘n mens seker daarvan wees dat jy werklik onder die uitverkorenes is? Sommige Calviniste beantwoord hierdie vraag deur te sê dat ‘n waarlik geredde persoon se geloof deur die werking van God tot die einde toe sal stand hou. Ander sê weer dat ‘n gelowige moet aanhou om vrug te dra tot die einde toe. Calvyn het in sy Institusies gesê dat ‘n persoon se geboorte in ‘n Christelike gesin, asook die kinderdoop, outomaties van hom ‘n Christen maak. Hy het selfs gesê dat sy eie kinderdoop in die Rooms-Katolieke Kerk van hom ‘n uitverkorene gemaak het! Volgens hom moet ‘n persoon net aanhou om geloof in sy doop te stel. Hy is as ‘n baba gewederbaar op grond van ‘n raadsbesluit van God. Die Here skenk dus sonder ‘n keuse aan die uitverkore persoon se kant, geloof aan hom en sal dit ook in stand hou. Indien Calvyn verkeerd was oor die suigelingsdoop – en daar is geen twyfel dat hy, soos Luther, verkeerd was nie – dan is die res van sy leerstelling waarskynlik ewe vals. Waarom moet ‘n mens dan die TULIP-leerstelling glo? Die vraag wat baie Calviniste teister, is of hulle werklik onder die uitverkorenes tel en op grond daarvan ‘n ware geloof het. Hoe moet jy weet dat jy dalk nie ‘n valse geloof het nie? Calvyn het gesê dat God aan sekere (nie-uitverkore) mense ‘n valse geloof gee, en dit laat baie van sy volgelinge aan hulle eie geestelike stand twyfel. Charles Hodge (A Commentary on Romans) het gesê: “Die enigste bewys van ons verkiesing en volharding is om nougeset met goeie werke voort te gaan.” John McArthur (The Gospel According to Jesus) sluit hierby aan: “Diegene met ‘n ware geloof sal bewys van hulle redding lewer deur tot aan die einde geregtigheid te beoefen.” Joseph Dillow (The Reign of the Servant Kings: A Study of Eternal Security and the Final Significance of Man) kritiseer McArthur egter deur vele aanhalings uit Calvyn. Hy sê: “Reddende genade in Calvyn en in die Nuwe Testament is iets wat passief in jou gedagtes gevestig is.” Dit is dus onafhanklik van werke (Hunt 2002:377-414). Daar is eenpunt-Calviniste wat net in Calvyn se stelling oor ewige saligheid (eenmaal-gered-altyd-gered) glo. By nadere ondersoek blyk dit egter dat Calvyn nie sy leer suiwer en alleen op geloof in die Here Jesus stel wat aan ons die ewige lewe gee nie, maar op uitverkiesing, kerklike ritualisering (doopsaligheid) en goeie werke. Die teologie van Arminius Calvinisme word dikwels teenoor Arminianisme gestel, na aanleiding van die leer van Jakob Arminius (1560-1609). Hierdie Nederlandse teoloog het as ‘n Calvinis begin en selfs in ‘n Calvinistiese seminarium in Genève gestudeer. Ná ‘n deeglike studie van die Bybel het hy die leer van Calvyn verwerp. Hy was ‘n ernstige navolger van Christus, maar is op grond van sy verwerping van Calvinisme van elke denkbare dwaling beskuldig. Dieselfde beskuldigings word vandag nog teen mense gemaak wat hulle van Calvyn distansieer. Arminius het die valse leerstellings van Augustinus geheel en al verwerp. Hy het ‘n suiwer evangelie verkondig wat op geloof in Jesus Christus alleen gebaseer is. Die versoening aan die kruis is vir almal. Diegene wat hemel toe gaan, sal daar wees omdat hulle die evangelie geglo het en nie omdat hulle bo ander mense tot saligheid uitverkies is nie. Almal wat teen God rebelleer deur te weier om die evangelie te aanvaar, is vir ewig verlore omdat hulle deur hul eie toedoen onder die oordeel van God kom. Daar is soveel positiewe historiese verslae oor Arminius se godvrugtige lewe en die suiwerheid van sy evangeliese leerstelling, dat dit onverklaarbaar is waarom die Calviniste so erg teen hom te velde trek. Dit kan net wees omdat hy die valshede in hulle leer uitgewys het, en nie oor enige grondige aanklag teen sy karakter en geseënde prediking nie. Dit was egter ‘n kenmerk van Calvyn en baie van sy volgelinge dat hulle andersdenkendes tot die dood toe vervolg het. Ná Arminius se dood het 46 Arminiaanse predikante in Januarie 1610 in Gouda, Nederland, byeengekom om ‘n protesskrif teen Calvinisme op te stel waarin aangedui is dat die leerstellings daarvan nie in die Bybel voorkom nie. In wat later as die vyf punte van Arminianisme bekend gestaan het, het hulle gesê: 1. God het van alle ewigheid af besluit om almal te red wat in Jesus Christus glo, en al die onbekeerlikes en ongelowiges in sy toorn in te sluit. 2. Christus het gesterwe om vergifnis en verlossing vir almal se sondes te verkry, maar hierdie voordele word slegs toegereken aan dié wat in Christus glo. 3. ‘n Mens kan niks bedink of doen wat waarlik goed is nie, en móét weergebore word. 4. God se genade is absoluut noodsaaklik vir redding, maar dit kan deur mense weerstaan word. 5. Diegene wat deur geloof in Christus gered is, word deur die Heilige Gees bekragtig om sonde te weerstaan. Of hulle egter uit die genade kan verval, moet eers in die Bybel vasgestel word voordat ons dit met oortuiging kan verkondig. Die Calviniste het ‘n paar maande later hierop geantwoord deur sewe stellings te maak. Die tweede en derde punte is onder die opskrif “Onvoorwaardelike verkiesing” saamgevoeg, en die sesde en sewende punte onder “Volharding van die heiliges.” Die resultaat hiervan staan as die vyf punte van Calvinisme bekend (Hunt 2002:75-81). Slotwoord Dave Hunt sluit sy boek só af: “My hart is gebroke oor Calvinisme se wanvoorstelling van die God van die Bybel wat ek liefhet, en ook oor die verskoning wat hierdie teologie aan ateïste bied om nie in God te glo nie. My eerlike en opregte begeerte met die skryf van hierdie boek is om God se karakter te verdedig teen die lastering wat sy liefde vir alle mense verloën, en wat beweer dat Hy nie redding tot almal se beskikking stel nie omdat Hy nie almal wil red nie. Dit is my gebed dat lesers sal begryp dat Christelike skrywers en leiers uit antieke of moderne tye, ongeag hoe hoog hulle gerespekteer word, almal feilbaar is en dat die Bybel ons enigste gesag is. “God se Woord verklaar dat die evangelie, wat die “krag van God tot redding is vir elkeen wat glo (Rom. 1:16), die “goeie tyding van groot blydskap” is, nie net vir sekere uitverkorenes nie, maar vir alle mense (Luk. 2:10). Die aanspraak dat slegs ‘n geselekteerde groep tot redding uitverkies is, is nie ‘n goeie tyding van groot blydskap vir alle mense nie! Hoe kan só ‘n leerstelling Bybels wees? “Dit is my gebed dat Calvinistiese lesers wat tot hier toe gevorder het, ten volle daarvan oortuig sal wees om nie langer ‘n wanvoorstelling van die God van liefde te maak, as sou Hy miljoene mense tot die ewige verdoemenis gepredestineer het deur die geleentheid om die evangelie te kan verstaan en glo, van hulle te weerhou nie. Ons weet nie eers hoeveel ongelowiges vir God verwerp het as gevolg van hierdie veragtelike verdraaiing van sy Woord nie. Mag dié onbybelse verskoning van nou af aan almal ontsê word! Mag die gelowiges, met die vaste wete dat die evangelie inderdaad die goeie tyding vir alle mense is, God se goeie nuus na die hele wêreld uitdra” (Hunt 2002:414). Aanbevelings Voordat hierdie boek in April 2002 gepubliseer is, is inspeksiekopieë aan verskeie Christenleiers vir kommentaar gestuur. Hoewel sekere geharde Calviniste beswaar teen die boek gemaak het (meesal nie goed gesubstansieer nie) was die oorweldigende reaksie een van dankbaarheid oor hierdie moedige openbaring van die dwalings van Calvinisme. Baie van die positiewe reaksies word weerspieël in dit wat Tim LaHaye oor die boek geskryf het. Hy is mede-outeur van die bekende reeks boeke oor die mense wat ná die wegraping sal agterbly en hulle onder die skrikbewind van die Antichris sal bevind: “Om te impliseer dat die barmhartige, lankmoedige, genadige en liefdevolle God van die Bybel só ‘n verskriklike leerstelling soos Calvinisme sou bedink, wat ons wil laat glo dat dit ‘n daad van genade is om slegs sekere mense vir die hemel te verkies en, deur uitsluiting, ander vir die hel, kom bitter naby aan godslastering. Ek wil Dave Hunt gelukwens omdat hy hierdie uitstekende verklaring van ‘n leerstelling geskryf het wat sy wortels meer in die Griekse humanisme as in die Bybel het. Hierdie kan dalk die belangrikste boek wees wat in die 21ste eeu vir alle evangeliese Christene geskryf is om te lees. Dit sal u help om die ware God van die Bybel te ken en lief te hê. Hy het van Homself gesê: “Ek wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom.” Calvinisme is ver verwyderd van die God van die Bybel wat die mensdom so liefhet dat Hy sy eniggebore Seun gegee het sodat elkeen wat om genade in die Naam van sy verrese Seun, Jesus Christus, uitroep, gered kan word. Elke evangeliese prediker behoort hierdie boek te lees. Indien hulle dit doen, sal ons ‘n groot herlewing in ywer vir siele-wenning sien. Dit sal die wêreld omkeer as miljoene mense aan die ware God van die Bybel voorgestel word – nie aan die valse God van Augustinus en Calvyn nie.” Bron Hunt, Dave 2002 : What Love is This? Calvinism’s Misrepresentation of God. Sisters, Oregon: Loyal Publishing, Inc.

AZUSA STREET The Birth of a Lie

In the past I have said that not all charismatics are the same, but that they all share the same guilt for their errors. Charismatics are the spawn of Pentecostalism. It is therefore prudent to see whether or not the child of Pentecostalism is just a wild and unprecedented mistake – or if it is a genealogical reproduction of its parent. If it is a mistake, then Pentecostalism might be exonerated. But, what if charismaticism is a true child, an image of its parent? If this is so, then we have no option but to cast Pentecostalism into the same pit that charismaticism belongs to.  Continue reading “AZUSA STREET The Birth of a Lie”

THE STRANGE HISTORY OF PENTECOSTALISM – Part 1

From its inception the “latter rain” Pentecostal movement has been characterized by doctrinal heresy, exaggeration, and deception. I realize these are hard words, but the documentation is irrefutable. This is because the first century messianic and apostolic miracles simply are not being performed by Christians today. Those who claim that the apostolic Pentecostal signs have been restored are forced to accept occultic/hypnotic phenomenon such as spirit slaying and drunkenness and soothsaying (which they often call “the word of knowledge) as apostolic signs, or they are forced to exaggerate and prefabricate the alleged signs. This is exactly what we see occurring in the latest manifestation of the latter rain movement, the Laughing Revival. The latter rain movement of the 20th century is literally strewn with the wreckage of spiritual confusion, error, and deception.

Continue reading “THE STRANGE HISTORY OF PENTECOSTALISM – Part 1”

Pentecostalism and Its Impact

Introduction

In writing this analysis, it is important to note that the Pentecostal movement is diverse and heterogeneous. Some charismatic Christian groups are extremely adhoc and fluid in technique, such as the Wesley and quasi Pentecostal-Baptists churches, whilst other groups are more organized and rigid. For example, the United Pentecostal Church, other so-called independent “Oneness” Pentecostals and at times the Assemblies of God. And as a result, the diversity of Pentecostal movements must be taken into account when reading this analysis.

Continue reading “Pentecostalism and Its Impact”

“WHY I LEFT THE PENTECOSTAL CHURCH” (2 Tim 3:14)

Paul could have been thinking of me when he wrote this verse to a young man named Timothy. I was born into a Pentecostal family of many years. My grandfather preached “fire and brimstone” from the time I could remember until his death in 1968. He was some-what an intimidating individual who was demanding and abrupt. I was taught that only those who were “chosen” or “called” could ever enter into the “faithful” ministry of our Lord. I never challenged his thinking or his preaching. What he said was like a direct command from Jesus Christ himself. With this in mind .. at the age of 12 .. I was told I was being called into the ministry and preached my first sermon shortly thereafter. I spent a total of 18 years preaching as a “Pentecostal” preacher. I taught the “Jesus Only” doctrine known as the “Apostolic Faith” (United Pentecostal Church).

Continue reading ““WHY I LEFT THE PENTECOSTAL CHURCH” (2 Tim 3:14)”

Cult of United Pentecostal Church

United Pentecostal Church

Overview
Within the Pentecostal movement, the United Pentecostal Church is quite unusual. It holds some extra-biblical beliefs that separates it from being called Christian. 
It is important to understand that the body of Christ can afford to differ on nonessential issues, but not when it comes to the essentials of the Christian doctrine. It is therefore important to remember that a cult according to the Word of God is any group of people that worship anything or anyone other than Jesus Christ, and believe anything contrary to His Word as found in the Bible. There are many biblical things to which the UPC holds but the Bible should never be twisted and wrangled to fit a particular set of beliefs. Continue reading “Cult of United Pentecostal Church”

Signs of a Cult

Ten warning signs of a potentially unsafe group/leader.

1. Absolute authoritarianism without meaningful accountability.
2. No tolerance for questions or critical inquiry.
3. No meaningful financial disclosure regarding budget, expenses such as an independently audited financial statement.
4. Unreasonable fear about the outside world, such as impending catastrophe, evil conspiracies and persecutions. Continue reading “Signs of a Cult”

Die Verbondsvolk Israel: Wie is Hulle?

Maniere van Skrifverklaring

Daar is baie verskillende maniere waarop die Bybel verklaar of vertolk word (in teologiese taal staan dit as eksegese bekend) om by mense se eie, vooropgestelde idees aan te pas. Sommige van hierdie verklarings is subjektief, met ‘n sterk politieke ondertoon, en is daarop ingestel om die Bybel en kerk polities aanvaarbaar te maak. In hierdie gevalle wissel die manier van Skrifverklaring saam met die politieke klimaat in ‘n land of volk. Continue reading “Die Verbondsvolk Israel: Wie is Hulle?”

South Africa Church History

General History of Protestant Churches in the RSA

South African Church history goes back to 1652 when Jan Van Riebeeck set foot in the Cape (Southern tip of Africa). He introduced the reform theology from Holland in to the RSA. Holland in those days were a powerful country and use Cape as a halfway station to the East. The church in Holland, the Dutch Reformed Church (DRC), expected that Van Riebeeck must immediately show converts among the Hottentots. Continue reading “South Africa Church History”

The Fifth Seal in Revelation – A Period when the Saints will be Martyred

A Demonstration of the Faith of Jesus

“When He opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of those who had been slain because of the word of God and the testimony they had maintained. They called out in a loud voice, ‘How long, Sovereign Lord, holy and true, until you judge the inhabitants of the Earth and avenge our blood?’ Then each of them was given a white robe, and they were told to wait a little longer, until the number of their fellow servants and brothers who were to be killed as they had been was completed.”(Rev 6:9-11) Continue reading “The Fifth Seal in Revelation – A Period when the Saints will be Martyred”

Verdraaiings in die Nuwe Vertaling

Opsomming:
Die Nuwe Afrikaanse Vertaling van die Bybel bevat veranderings en weglatings wat sowel uit die eksegetiese vertaalmetode as uit die onvolledige grondteks spruit. In die jare sedert die Nuwe Afrikaanse Bybel (NAB) in 1983 deur die Bybelgenootskap vrygestel is, het ‘n skokkende lang lys vertaalfoute, verdraaiings, afgewaterde stellings en weglatings aan die lig gekom. Hierdie foute kan gedeeltelik herlei word na die onvolledige grondteks wat gebruik is, en andersyds na die willekeurig eksegetiese vertalingsmetode, nl. die dinamies-ekwivalente metode, wat gevolg is. Die vertalers het hulleself die vryheid veroorloof om in terme van hul eie teologiese raamwerk verklarend te vertaal en in die proses die betekenisse van baie tekste te verander.
‘n Doelbewuste poging is ook aangewend om Ou Testamentiese messiaanse profesieë só te verdraai dat die leser nie moet agterkom dat dit op die Here Jesus dui nie. Indien hierdie vertaling as ‘n parafrase bemark is, sou dit minder misleidend gewees het. Om dit egter ten spyte van die vrysinnige vertaling, weglatings en subjektiewe veranderings nog steeds DIE BYBEL te noem, is om die minste te sê aanmatigend. Die Here sê duidelik: “Julle mag by die woord wat Ek julle beveel, niks byvoeg nie, en julle mag daar niks van weglaat nie; sodat julle die gebooie van die HERE julle God mag onderhou, wat Ek julle beveel” (Deu 4:2). ‘n Aantal van die belangrikste verskille tussen die ou vertaling (1933 soos in 1953 hersien) en die nuwe vertaling word hieronder aangetoon.

Slegs enkele tekste word uit die Ou Testament aangehaal:

Gen 43:34
Ou Vert.: “Hierop het hy aan hulle porsies uitgedeel van die ete wat voor hom staan… En hulle het gedrink en saam met hom vrolik geword.”
Nuwe Vert.: “Elkeen se kos is van Josef se tafel af aangegee… Hulle het wyn gedrink en saam met Josef dronk geword.”
Psa  22:17
Ou Vert.: “…’n bende kwaaddoeners het my omring; hulle het my hande en my voete deurgrawe.”
Nuwe Vert.: “Die bende misdadigers sak op my toe, hulle bind my hande en voete vas.”
Kommentaar: Hierdie is ‘n Messiaanse profesie wat op die kruisiging dui. Jesus se hande en voete is nie vasgebind nie, maar deurgrawe.
Jes. 7:14
Ou Vert.: “Daarom sal die Here self aan julle ‘n teken gee: Kyk, die maagd sal swanger word en ‘n seun baar en hom Immánuel noem.”
Nuwe Vert.: “Die Here sal daarom self vir julle ‘n teken gee: ‘n Jong vrou sal swanger word en ‘n seun in die wêreld bring en sy sal hom Immanuel noem.” Kommentaar: Dit is ‘n teken (‘n wonderwerk) as ‘n maagd swanger raak, maar nie as ‘n jong vrou swanger raak nie. Die Nuwe Vert. skram doelbewustelik van die maagdelike geboorte van Jesus en ‘n konnotasie met Mat 1:23 weg.
Dan.7:13
Ou Vert.: “Ek het gesien in die naggesigte, en kyk, met die wolke van die hemel het Een gekom soos die Seun van ‘n mens” [die mens – Son of man, soos in die King James Version].
Nuwe Vert. “My nagtelike visioen het voortgeduur: daar het in die wolke iemand aangekom, iemand soos ‘n menslike wese.”
Kommentaar: Die titel die Seun van die mens kom hier die eerste keer in die Bybel voor, en dui onmiskenbaar op Jesus. Die Nuwe Vert. verdraai dié titel só dat niemand dit kan erken nie.
Sag. 12:10
Ou Vert.: “Maar oor die huis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem sal Ek uitgiet die Gees van genade en smekinge; en hulle sal opsien na My vir wie hulle deurboor het.”
Nuwe Vert.: “Maar oor die koningshuis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem bring Ek ‘n gees van welwillendheid en van berou: hulle sal na hom kyk vir wie hulle doodgesteek het.”
Kommentaar: In Sagaria sê die Here dat Hy die Heilige Gees, die “Gees van genade en smekinge”, net voor die eindtydse koms van die Messias oor Israel sal uitstort sodat hulle Hom aan sy deurboorde hande en voete sal kan uitken en na Hom kan opsien vir redding. Die Nuwe Vert. maak hiervan net ‘n humanistiese “gees van welwillendheid” wat onder mense vaardig sal word. Weer eens skryf hulle die Messias uit die Ou Testament en verwys nie na “My vir wie hulle deurboor het” nie, maar na “hom vir wie hulle doodgesteek het.” Jesus is nie doodgesteek aan die kruis nie, maar het self sy lewe afgelê (Joh 10:17-18).
Miga 5:1
Ou Vert. “En jy, Betlehem Éfrata, klein om te wees onder die geslagte van Juda, uit jou sal daar vir My uitgaan een wat ‘n Heerser in Israel sal wees; en sy uitgange is uit die voortyd, uit die dae van die ewigheid.”
Nuwe Vert. “Maar jy, Betlehem-Efrata, jy is klein onder die families in Juda, maar uit jou sal daar iemand kom wat aan My behoort en hy sal in Israel regeer. Sy begin lê ver terug, in die gryse verlede.”
Kommentaar: Volgens die nuwe weergawe van die teks bestaan die Messias nie van alle ewigheid af nie, en is sy begin iewers in die gryse verlede. Weer eens wil die vertalers nie hê dat Jesus hierin gesien moet word nie.
Volgens Mat 2:6 en Joh 7:42 is Mig 5:1 egter onteenseglik ‘n messiaanse profesie. Verdere Ou Testamentiese veranderings Bogenoemde is slegs enkele voorbeelde uit die Ou Testament. Oral is pogings aangewend om die Messiaanse profesieë te versluier. ‘n Baie algemene metode is bv. om die persoonlike naamwoorde en voornaamwoorde wat op die Here Jesus dui, in die Nuwe Vert. met ‘n kleinletter te skryf. Vgl. bv. Jes 49:1-7, Jes 53:1-12 en Jes 61:1.

‘n Paar ander ‘regstellings’ is ook gemaak, bv.

Prediker 10:2.
Die Ou Vert. sê: “Die hart van die wyse is na regs, maar die hart van die dwaas is na links.”
Die Nuwe Vert. sê: “Die verstand van een wat wysheid het, gee hom krag, maar dié van ‘n dwaas maak hom swak.” Dit is nóg ‘n verdraaiing!

Die Nuwe Testament

Die aanslag van die vertalers het ernstige skade aan die Nuwe Testament berokken. Ek beskik oor ‘n lys van 256 veranderings, verdraaiings en weglatings. Dit is nie eers naastenby almal nie.
In Handelinge is die woord dissipels etlike kere met gelowiges vertaal. Vergelyk bv. Han 6:1 en 7. In Paulus se briewe is die woord heiliges met gelowiges of met gemeente vertaal. Telkens kom dit op ‘n verlaging in standaarde neer, wat die gevolg is van die feit dat dit semanties foutiewe weergawes van die oorspronklike terme is. Wat die weglatings van tekste betref, is dit opvallend dat die betrokke teksnommers in die Nuwe Vertaling verskyn, maar niks daarna nie. Indien mens die tekste met ‘n hoog aangeskrewe Engelse vertaling soos die King James Version vergelyk, dan word die tekste as outentiek en deel van die Heilige Skrif beskou. in die Nuwe Vertaling is hulle egter uitgelaat. Die volgende is van die belangrikste veranderings en weglatings in die Nuwe Testament van die NAB: MATTHEUS 1:25 “Eersgeborene” is uitgelaat. 5:44 “seën die wat julle vervloek, doen goed aan die wat julle haat” is uitgelaat. 6:13 “want aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid tot in ewigheid, Amen” is uitgelaat. 6:27 “een el by sy lengte voeg” is verander na “een enkele uur by sy lewe voeg”. 8:29, 14:14, 14:25, 15:30, 17:11, 17:20, 18:2, en 24:2 “Jesus” is uit al dié tekste uitgelaat. 9:13 “tot bekering” is uitgelaat. 13:51 “Jesus – Here” is uitgelaat. 15:8 “nader My met hulle mond” is uitgelaat. 16:3 “geveinsdes” is uitgelaat. 17:21 VERS UITGELAAT: “Maar hierdie geslag gaan nie uit behalwe deur gebed en vas nie”. 18:11 VERS UITGELAAT: “Want die Seun van die mens het gekom om te red wat verlore is”. 19:9 “en die wat die geskeie vrou trou, pleeg egbreuk” is uitgelaat; en “hoerery” is verander na “owerspel”. 20:16 “want baie is geroep maar min uitverkies” is uitgelaat. 20:22 “en gedoop word met die doop waarmee Ek gedoop word” is uitgelaat. 21:12 “van God” is uitgelaat. 23:8 “Christus” is uitgelaat. 23:14 VERS UITGELAAT: “Wee julle skrifgeleerdes en Fariseërs, geveinsdes, want julle eet die huise van die weduwees op, en doen vir die skyn lang gebede. Daarom sal julle ‘n swaarder oordeel ontvang”. 25:13 “waarop die Seun van die mens kom nie” is uitgelaat. 27:35 “sodat vervul sou word wat deur die profeet gespreek is: Hulle het my klere onder mekaar verdeel en oor my gewaad die lot gewerp” is uitgelaat. In die Ou Vertaling is die kruisverwysing na Psalm 22:19, waarin dit baie duidelik is die lot oor Jesus se gewaad gewerp sou word. 28:6 “Hy het opgestaan” is verander na “Hy is uit die dood opgewek”. Dit is nog ‘n poging om Jesus se Godheid te ontken. “Here” is ook uitgelaat. 28:7 “Hy het opgestaan uit die dode” is verander na “Hy is uit die dood opgewek”. Kyk Joh. 10:17-18. 28:9 “en terwyl hulle op weg was om dit aan sy dissipels te vertel” is uitgelaat. MARKUS 2:17 “tot bekering” is uitgelaat. 5:13 en 7:27 “Jesus” is uitgelaat. 6:11 “Voorwaar Ek sê vir julle, dit sal vir Sodom of Gomorra verdraagliker wees in die oordeelsdag as vir daardie stad” is uitgelaat. 6:33 “Hom” is verander na “hulle”. “by Hom vergader” is uitgelaat. 7:16 VERS UITGELAAT: “As iemand ore het om te hoor, laat hom hoor”. 9:24 “Here” is uitgelaat. 9:44 en 9:46 VERS UITGELAAT: “waar hulle wurm nie sterf en die vuur nie uitgeblus word nie”. 9:49 “en elke offerhande sal met sout gesout word” is uitgelaat. 10:21 “neem die kruis op” is uitgelaat. 10:24 “vir die wat op hulle goed vertrou” is uitgelaat. 11:10 “in die Naam van die Here” is uitgelaat. 11:26 VERS UITGELAAT: “Maar as julle nie vergewe nie, sal julle Vader wat in die hemele is, ook julle oortredinge nie vergewe nie”. 13:14 “waarvan gespreek is deur die profeet Daniël” is uitgelaat. 13:33 “waak en bid” is verander na “wees waaksaam”. 15:28 VERS UITGELAAT: “en die Skrif is vervul wat sê: En Hy is by die misdadigers gereken”. 16:9-20 In ‘n voetnota word dié hele gedeelte as ‘n latere byvoeging beskou. LUKAS 1:28 “geseënd is jy onder die vroue” is uitgelaat. 2:33 “Josef” is verander na “Sy vader”. Let op die implikasie. 2:40 “in die Gees” is uitgelaat. 2:43 “Josef en sy moeder” is verander na “sy ouers”. 4:4 “maar van elke woord van God” is uitgelaat. 4:8 “gaan weg agter my Satan” is uitgelaat. 4:18 “om die wat verbryseld van hart is te genees” is uitgelaat. 4:41 “die Christus” is uitgelaat. 6:48 “sy fondament was op die rots” is verander na “die huis was goed gebou”. Die rots, Jesus Christus (1 Kor. 3:11), word dus nie meer genoem nie. 7:22 “Jesus” is uitgelaat. 9:54 “Soos Elia ook gedoen het” is uitgelaat. 9:55 “en sê: Julle weet nie van hoedanige gees julle is nie” is uitgelaat. 9:56 “want die Seun van die mens het nie gekom om die mense se lewe te verderf nie, maar te red” is uitgelaat. 9:57 “Here” is uitgelaat. 11:2 “Onse… wat in die hemele is… laat u wil geskied, soos in die hemel net so ook op die aarde;” is uitgelaat. 11:4 “maar verlos ons van die Bose” is uitgelaat. 11:29 “die profeet” is uitgelaat. 12:31 “God” is uitgelaat. 13:25 “Here” is uitgelaat. 17:36 VERS UITGELAAT: “Twee sal op die land wees; die een sal aangeneem en die ander verlaat word”. 21:36 “ontvlug” is verander na “behoue deurkom”. In dié teks is die belofte van die wegraping heeltemal uit die Bybel uitvertaal. Hierdie is ‘n doelbewuste fout wat gemaak is, want die vertalers kan geensins agter onkunde skuil oor die betekenis van die Griekse woord ekfeugo nie. In Hand. 16: 27 vertaal hulle dit as ontsnap, in Hand. 19:16 as gevlug, en in 1 Thess 5:3 as ontkom. In Lukas 21:36 moet die betekenis egter omgekeer word omdat ons geleerde vriende nie glo dat die Here sy kinders voor die verdrukking kom haal nie! Ons moet volgens húlle deur dit gaan! 22:64 “en Hom in die aangesig geslaan en Hom gevra” is uitgelaat. 23:17 VERS UITGELAAT: “En hy was verplig om vir hulle op die fees een los te laat”. 24:6 “Hy het opgestaan” is verander na “Hy is uit die dood opgewek”. 24:49 “Jerusalem” is uigelaat. JOHANNES 1:14 en 18 “eniggeborene” is verander na “enigste”. 1:27 “wat voor my geword het” is uitgelaat. 3:15 “nie verlore mag gaan nie” is uitgelaat. 4:42 “die Christus” is uitgelaat. 5:3 “wat op die roering van die water gewag het” is uitgelaat. 5:4 VERS UITGELAAT: “want ‘n engel het op bepaalde tye in die bad neergedaal en die water geroer. Die een wat dan die eerste ingaan ná die roering van die water, het gesond geword, aan watter siekte hy ook al gely het”. Die antwoord van die sieke in vers 7 is ‘n duidelike bewys daarvan dat die weglatings van verse 3 en 4 foutief is. 16:16 “omdat Ek na die Vader gaan” is uitgelaat. Kon die vertalers nie hier sien dat hulle met ‘n valse en onvolledige manuskrip te doen het nie? Die dissipels doen dan aan die einde van vers 17 navraag oor Jesus se woorde: “Ek gaan na die Vader.” HANDELINGE 3:26 “Sy Kind Jesus” is verander na “sy Dienaar”. 4:24 “Here, U is die God” is verander na “Here dit is U”. 7:30 “van die Here” is uitgelaat. “Engel van die Here” in die Ou Vert. met hoofletters wys duidelik op Jesus Christus. 7:37 “na Hom moet julle luister” is uitgelaat. 8:37 VERS UITGELAAT: “Toe sê Fillipus: As u glo met u hele hart, is dit geoorloof. En hy antwoord en sê: Ek glo dat Jesus Christus die Seun van God is”. 9:5 “dit is hard vir jou om teen die prikkels te skop” is uitgelaat. Kyk Hand. 26:14. 9:6 “en terwyl hy bewe en verbaas was, sê hy: Here wat wil U hê moet ek doen? En die Here antwoord hom:” is uitgelaat. Die vervalsing hier is ook baie duidelik in die lig van Hand. 22:10. 10:6 “Hy sal jou sê wat jy moet doen” is uitgelaat. 15:11, 16:31 en 19:4 “Christus” is uitgelaat. 15:18 “Aan God is al sy werke van ewigheid af bekend” is verander na “Dit is van ouds af bekend”. 19:10 “Jesus” is uitgelaat. 20:28 “Wat Hy deur sy eie bloed verkry het” is verander na “wat Hy vir Hom verkry het deur die bloed van sy eie Seun”. Let weer op die implikasie. 22:16 “Here” is uitgelaat. 23:9 “Laat ons nie teen God stry nie” is uitgelaat. 24:7 VERS UITGELAAT: “maar Lisias die owerste oor duisend het gekom en hom met groot geweld uit ons hande geneem”. 24:8 “en bevel gegee dat sy beskuldigers voor u moet kom” is uitgelaat. 28:29 VERS UITGELAAT: “En toe hy dit gesê het, het die Jode onder groot woordestryd met mekaar weggegaan”. ROMEINE 1:16 “van Christus” is uitgelaat. 1:19-31 “hoerery” is uitgelaat. Daar word duidelik gepoog om die uitspraak vir die leser te versag. 6:11 “onse Here” is uitgelaat. 8:1 “vir die wat nie na die vlees wandel nie, maar na die Gees” is uitgelaat. Hierdeur word die eis tot ‘n lewe van heiligmaking verswyg. 9:28 “in geregtigheid” is uitgelaat. 10:15 “van die wat die evangelie van vrede verkondig” is uitgelaat. 11:6 “en as dit uit die werke is, dan is dit nie meer genade nie; anders is die werk geen werk meer nie” is uitgelaat. 13:9 “jy mag geen valse getuienis gee nie” is uitgelaat. 14:6 “en hy wat die dag nie waarneem nie, neem dit nie waar nie tot eer van die Here” is uitgelaat. 14:21 “waardeur jou broer aanstoot neem – of waarin hy swak is nie” is uitgelaat. 15:8 “Jesus” is uitgelaat. 15:29 “van die evangelie” is uitgelaat. 16:24 VERS UITGELAAT: “Die genade van die Here Jesus Christus sy met julle almal! Amen”. 1 KORINTHIËRS 5:4, 9:1, 9:18 en 16:23 “Christus” is uitgelaat. 6:20 “duur… en in julle gees wat aan God behoort” is uitgelaat. 10:28 “want die aarde behoort aan die Here en die volheid daarvan” is uitgelaat. 15:8 “en laaste van almal het Hy verskyn ook aan my as die ontydig geborene” is verander na “Heel laaste het Hy ook aan my, die misgeboorte, verskyn”. Paulus se verwysing na homself as die ontydig geborene kan geensins as ‘n misgeboorte vertaal word nie. Hy verwys hier na die tyd van sy geboorte (as Christen, m.a.w. sy wedergeboorte) en nie na die aard daarvan nie. ‘n Misgeboorte is ‘n miskraam, en dit doen geweld aan die betekenis van hierdie teks. 15:47 “die Here” is uitgelaat. 16:22 “Jesus Christus” is uitgelaat. 2 KORINTHIËRS 4:10 “Here” is uitgelaat. 5:18 “Jesus” is uitgelaat. 10:7 en 11:31 “Christus” is uitgelaat. 11:31 “onse” is uitgelaat. GALÁSIËRS 3:1 “om die waarheid nie gehoorsaam te wees nie” is uitgelaat. Dit verander die betekenis van die teks. 3:17 “in Christus” is uitgelaat. Die teks is nou heeltemal verdraaid. 4:7 “deur Christus” is uitgelaat. 6:15 “in Christus Jesus” is uitgelaat. 6:17 “die Here” is uitgelaat. “in my liggaam” is verander na “aan my liggaam”. EFÉSIËRS 3:9 “deur Jesus Christus” is uitgelaat. 3:14 “van onse Here Jesus Christus” is uitgelaat. 5:30 “van sy vlees en van sy bene” is uitgelaat. 6:1 “in die Here” is uitgelaat. 6:10 “my broeders” is uitgelaat. FILIPPENSE 2:16 “deurdat julle die woord van die lewe vashou” is verander na “deur die woord van die lewe uit te dra”. Lees vers 14 tot 16 om die verband van die verandering in betekenis te kan sien. 3:16 “laat ons eensgesind wees” is uitgelaat. 4:13 “Christus” is uitgelaat. KOLOSSENSE 1:2 “en die Here Jesus Christus” is uitgelaat. 1:14 “deur sy bloed” is uitgelaat. Hier word die bloed van Jesus uit die verlossingsplan weggelaat. Dit is een van verskeie kernstellings oor verlossing wat in die Nuwe Vertaling in die slag bly. 1:28 “Jesus” is uitgelaat. 3:6 “kinders van die ongehoorsaamheid” is verander na “mense wat aan Hom ongehoorsaam is”. THESSALONICENSE 1:1 “van God onse Vader en die Here Jesus Christus” is uitgelaat. 2:19, 3:11, 3:13 en 2 Thess. 1:12 “Christus” is uitgelaat. 1 TIMÓTHEÜS 1:1 en 5:21 “Here” is uitgelaat. 1:17 “alleenwyse God” is verander na “enigste God”. 2:7 “in Christus” is uitgelaat. 3:16 “God is geopenbaar in die vlees” is verander na “As mens het Jesus in die wêreld gekom”. Hierdie teks oor die Here Jesus se Godheid is só verander dat dit sy uiters belangrike grondbetekenis verloor het. 4:12 “in gees” is uitgelaat. 5:21 “Here” is uitgelaat. 6:5 “onttrek jou aan sulke mense” is uitgelaat. Was hierdie opdrag vir die vertalers onaanvaarbaar? 2 TIMÓTHEÜS 1:11 “van die heidene” is uitgelaat. 4:1 “die Here” is uitgelaat. 4:22 “Jesus Christus” is uitgelaat. TITUS EN FILÉMON Titus 1:4 “die Here” is uitgelaat. Filémon v. 6 “Jesus” is uitgelaat. Filémon v. 12 “maar neem jy hom” is uitgelaat. HEBREËRS 1:3 “deur Homself” is uitgelaat. 2:7 “en hom oor die werke van u hande aangestel” is uitgelaat. “U het hom ‘n weinig minder as die engele gemaak” is verander na “U het hom ‘n kort tydjie minder as die engele gemaak”. 3:1 “Christus” is uitgelaat. 7:21 “volgens die orde van Melgisedek” is uitgelaat. “U is” is verander na “Jy is”. 10:9 “o God” is uitgelaat. 10:29 “Onrein geag” is verander na “geminag”. Dit verander die betekenis. 10:30 “spreek die Here” is uitgelaat. 10:34 “in die hemele” is uitgelaat. PETRUS 1:22 “siele deur die Gees” is uitgelaat. 4:1 “vir ons” is uitgelaat. Die vers is nou vir ‘n verkeerde vertolking oop. 4:14 “wat hulle betref, word Hy wel gelaster; maar wat julle betref word Hy verheerlik” is uitgelaat. 5:11 “die heerlikheid… alle” is uitgelaat. Dit verander die teks en water die trefkrag daarvan af. 5:14 “Jesus” is uitgelaat. 2 Pet. 2:17 “vir ewig” is uitgelaat. 1 JOHANNES 1:7 “Christus” is uitgelaat. 2:7 “van die begin af” is uitgelaat. 4:3 “Christus in die vlees” is uitgelaat. 4:9 “eniggeborene” is verander na “enigste”. 4:19 “Hom” is uitgelaat. Dit verander die betekenis. 5:7 “Want daar is drie wat getuig in die hemel: die Vader, die Woord en die Heilige Gees, en hierdie drie is een.” Dié kernteks oor die Godheid van Jesus as die vleesgeworde Woord, asook oor die Drie-eenheidsleer, is drasties verander en kortgeknip na: “Daar is dus drie wat getuig”. Daar het feitlik niks van die teks se oorspronklike betekenis oorgebly nie, en in die Nuwe Vertaling is 1 Joh. 5:7 presies net soos wat dit in die verdraaide Bybel van die Jehovasgetuies voorkom. Uit die aard van die saak is hulle baie bly hieroor omdat hulle die Godheid van Jesus loën. 5:8 “en daar is drie wat getuig op die aarde” is uitgelaat om die huidige én die voorafgaande teks nog meer kragteloos en betekenisloos te maak. 5:13 “die Naam van” is twee maal uitgelaat. Hierdie teks oor geloofsekerheid is ook kortgeknip en van baie van sy betekenis beroof. OPENBARING 1:8 “die begin en die einde” is uitgelaat. 1:9 “Christus” is twee maal uitgelaat. 1:11 “Ek is die Alfa en die Omega, die eerste en die laaste” is uitgelaat. 2:13 “Ek ken jou werke” is uitgelaat. 5:14 “vier en twintig” is uitgelaat. “wat lewe tot in alle ewigheid” is in die laaste gedeelte van die vers uitgelaat. 8:13 “engel” is verander na “arend”. 11:17 “en wat kom” is uitgelaat, waarskynlik omdat dit na die wederkoms van Jesus Christus verwys. 12:17 “Christus” is uitgelaat. 14:5 “voor die troon van God” is uitgelaat. 14:20 “tweehonderd myl” is verander na “sestienhonderd kilometer”. In hierdie teks eis die eiesinnige eksegetiese vertaling van vergeestelikingsteoloë ‘n baie groot tol. In die grondteks word na 1600 stadia verwys. ‘n Stadion is 200 meter (220 treë). Die werklike afstand is dus 200 myl of 320 kilometer. Die vertalers het besluit om bloot die stadia na kilometer te verander “aangesien Openbaring in elk geval ‘n simboliese boek is en dit nie letterlik opgeneem moet word nie.” Hoe die bloed vir 1600 kilometer in die vallei van Megiddo kan vloei, sal net hulle weet. Dit is onmoontlik. 16:5 “Here” is uitgelaat. 16:17 “van die hemel” is uitgelaat. 20:9 en 12 “God” is uitgelaat. 21:16 “duisend-vyfhonderd myl” is verander na “twaalf duisend kilometer”. Dieselfde growwe berekeningsfout as dié in Openbaring 14:20 is hier gemaak. Dit beteken dat die nuwe Jerusalem ‘n omtrek van 48 000 kilometer het, terwyl die aarde se omtrek 40 000 kilometer is. Hierdie stad moet op die nuwe aarde rus, maar dit lyk nou of dit die aarde gaan insluk. Die werklike omtrek van die nuwe Jerusalem is volgens die Bybel egter 1 500 myl (2 400 kilometer) aan elke kant, en dus in totaal 9 600 kilometer rondom. Die vertalers se optelsom is dus byna veertigduisend kilometer uit! Dit is simptomaties van die baie ander mistastinge in hulle vertalingsoefening. 21:24 “van die wat gered word” is uitgelaat. 22:21 “Christus” is uitgelaat. Houding Ten Opsigte van die Nuwe Vertaling Dit is baie duidelik dat fundamentele Christene nie die nuwe vertaling ongekwalifiseerd as die Woord van God kan aanvaar nie. Daar is heeltemal té veel onverskoonbare foute, menslike vertolkings en weglatings in wat met voorbedagte rade deel van die vertalingstrategie gevorm het. Ons glo aan die goddelike inspirasie, onfeilbaarheid en onveranderlikheid van die Bybel as die Woord van God. Dit moet in sy letterlike, grammaties-historiese grondbetekenis eerbiedig word. Die Bybel is nie ‘n speelbal vir teoloë wat allerlei nuwe idees het nie. Dit is belangrik om daarop te let hoe die Bybel homself definieer: • Dit is nie menslik in oorsprong nie, maar die Woord van God: “En ons het die profetiese woord wat baie vas is, waarop julle tog moet ag gee soos op ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn, totdat die dag aanbreek en die môrester opgaan in julle harte; terwyl julle veral dit moet weet, dat geen profesie van die Skrif ‘n saak van eie uitlegging is nie; want geen profesie is ooit deur die wil van ‘n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek” (2 Pet. 1:19-21). • Jesus is die vleesgeworde Woord deur wie God aan ons geopenbaar is (Joh. 1:1-14). Sy woorde, wat in die Bybel opgeteken is, is gees en lewe (Joh. 6:63). • God is die outeur van die Bybel: “Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus” (2 Tim. 3:16). • Die Here sal diegene straf wat sy Woord minag deur moedswillig daaraan te verander: “As iemand by hierdie dinge byvoeg, dan sal God oor hom die plae byvoeg waarvan in hierdie boek geskrywe is. En as iemand iets van die woorde van die boek van hierdie profesie wegneem, dan sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe en uit die heilige stad en uit die dinge waarvan in hierdie boek geskrywe is” (Op. 22:18-19). “Julle mag by die woord wat ek julle beveel, niks byvoeg nie, en julle mag daar niks van weglaat nie; sodat julle die gebooie van die HERE julle God mag onderhou, wat ek julle beveel” (Deut. 4:2).

Prof. J.S. Malan

http://www.bibleguidance.co.za/Afrartikels/Bybelteks.htm


 

WIP- The Baptist Church: An Historical Perspective

https://www.christiancourier.com/

I grew up among kindly people of the Baptist affiliation. My father’s family was of this persuasion. A more gracious, benevolent group of folks could scarcely have been found. It was heartbreaking, therefore, to eventually discover that the church of my ancestry was unknown to the New Testament.

An Historical Overview

The Baptist movement was started with the best of motives by a sincere people who were discontented with the religious corruptions of their day. But their understanding of the nature of genuine Christianity was lacking considerably. Hence, without biblical authority, they founded a new denomination that merely cluttered the landscape of prevailing religious confusion.

It must be noted that the man “sent from God, whose name was John” (John 1:6), who was called “the Baptist” (Mt. 3:1) — because he administered the rite of immersion, bore no relationship to the modern movement that has adopted that designation. For one thing, John immersed “for the forgiveness of sins” (Mk. 1:4), while the Baptist denomination finds this concept abhorrent.

We must point out, at the commencement of this discussion, that there are those, identified with the Baptist movement, who allege that this denomination is the true New Testament church, and that its genealogical record can be traced back to the days of Christ himself.

A.B. Barret, founder of Abilene Christian College, once authored a book titled, The Shattered Chain (Henderson, TN: 1942-43). In this volume the author demolished the notion, advocated by Ben M. Bogard and others, that Baptist history can be plotted back to the first century. All such efforts have been failures, and today, most Baptist historians have surrendered this position altogether, acknowledging that the movement had its formal genesis many centuries this side of the establishment of primitive Christianity. It would be a remarkable historical oddity indeed if the Baptist Church existed in the days of the apostles, and yet was never alluded to, even remotely, in the New Testament record.

Baptist churches were born out of the English Reformation movement of the early 1600’s. Around 1606, certain Puritan Separatists in Great Britain had withdrawn from the Church of England, protesting the civil control of that body. Some within the movement also objected to various theological ideas of the Puritan system. Hence, in about 1608 several left the Separatists and formed a new coalition. One of the leaders of this movement was John Smyth (c. 1554-1612), who went to Holland to avoid persecution.

As Smyth studied the New Testament, he became convinced that the practice of infant baptism was erroneous. He contended that baptism should be administered only to those who professed repentance of their sins. Accordingly, Smyth decided to “baptize” himself, though he still had no clear concept as to the form of baptism, because he “baptized” himself by pouring water upon his own head. He then similarly applied water to the heads of his companions (some forty in number) and a new religious entity was initiated — the Baptist Church, with John Smyth acknowledged as its “Pastor.”

A.H. Newman, a Baptist historian, comments: “Immersion seems not to have been practiced” (A.H. Newman, A Manual of Church History, Philadelphia: The American Baptist Publication Society, 1931, II, p. 280). Smyth died in 1612, and a remnant of the group moved back to England.

While some attempt to find a shadowy image of the Baptist Church earlier in Christian history, most writers concede that:

“The first regularly organized [Baptist] church among them, known as such in England, dates from 1607…” (Edward T. Hiscox, The Standard Manual for Baptist Churches, Philadelphia, The American Baptist Publication Society, 1890, p. 168).

Some of the “links” in the “chain” which our Baptist friends attempt to trace back to the time of John were so radically different in theology from today’s Baptists that it is amazing that a connection would ever be asserted. Hiscox mentions such sects as the Montanists, the Novatioans, and the Donatists. For a discussion of the doctrinal positions of these groups, see Newman (Vol. I, pp. 202-10).

And so, at about this time (1607-8), a new sectarian body made its entrance into the world. Strange indeed is the fact that Smyth’s church is considered to be “Baptist,” yet not a soul among them had been immersed.

One of Smyth’s co-laborers was Thomas Helwys (c. 1550-1616). These two men entertained differing views about fellowship with the Mennonites, and so Helwys led off a small group, which resulted in a separate sect. Both Smyth and Helwys held the view that in his atonement for sin, Christ died for all. The movement that grew from this beginning became known as the “General Baptists.”

Another group of Baptists arose in 1616. It was established by Henry Jacob (1563-1642) in London. This group acknowledged some association with the Church of England at first, though eventually a severance was effected.

In about 1638, a separate group was formed by John Spilsbury; they were known as “Particular Baptists,” adhering to the strict Calvinistic view that Jesus died only for the “elect,” i.e., those chosen to be saved by God before the foundation of the world. By 1644, this group had committed itself to baptism by immersion. But as one scholar notes,

“Most of [these Baptists] were ecumenical in spirit . . . . Some even practiced open membership, not requiring Christians from non-Baptist churches to be rebaptized”(Jerald C. Brauer, Ed., The Westminster Dictionary of Church History, Philadelphia: The Westminster Press, 1971, p. 85).

The Baptist cause originated in America in 1639 when Roger Williams established a church in Providence, Rhode Island. Eventually, though, Williams left the movement, and “for the rest of his life was unconnected with any religious body” (H.C. Vedder, A Short History of the Baptists, Philadelphia: American Baptist Publication Socitey, 1907, p. 292).

While it seems apparent that these early reformers were quite sincere, and driven by noble motives, it is equally clear that their concepts about some of the most fundamental matters of New Testament teaching (e.g., obedience to the gospel as a process for becoming a genuine Christian) was lacking considerably. They succeeded, therefore, in doing no more than adorning the early religious terrain with a new denominational body that did not conform to New Testament standards.

Today, the Baptists (with some 100 or so different branches wearing this name, according to a Baptist web site – http://www.baptist.org/), constitute the largest Protestant body in America. There is considerable diversity of doctrine among these people — from the liberal American Baptists, and the more conservative Southern Baptists, to the ultra-conservative, exclusive Primitive Baptists. Most Baptists, however, are joined in sentiment by strong Calvinistic tendencies.

Doctrinal Problems

While many of our Baptist neighbors are to be applauded for their sense of moral responsibility (some have voiced admirable opposition to abortion, pornography, etc.), the movement is riddled with doctrinal error. A few significant items are worthy of mention.

(1) Baptist philosophy partakes of the spirit of partyism, such as that condemned at Corinth (1 Cor. 1:10ff). They prefer the appellation “Baptist” to “Christian” (Acts 11:26; 26:28; 1 Pet. 4:16), commonly claiming that the divinely bestowed name was invented by the enemies of the ancient faith.

(2) Baptist churches are unscripturally organized, generally having a “pastor” (cf. Acts 14:23) and a board of deacons. Though congregations claim independence, certain works and policies, in some cases, are controlled by “conventions” (e.g., the Southern Baptist Convention). In individual congregations, a majority vote of the members makes congregational decisions (J.M. Pendleton, Baptist Church Manual, Philadelphia: Judson Press, 1867, pp. 101ff). The biblical concept of elders is alien to this system.

(3) The Baptist movement, as a general rule, engages in forms of worship that do not fit the New Testament pattern. The use of instrumental music in worship is the prevailing practice (an addition to apostolic authorization — Eph. 5:19; Col. 3:16), and the Lord’s day communion, observed weekly in the first century (cf. Acts 20:7; 1 Cor. 16:2, NASB), is relegated to random times of congregational determination.

It is a matter of some amazement that one may not partake of the Lord’s supper in most Baptist churches, unless he has been immersed in water, yet the case is vociferously argued that baptism is not requisite for entering heaven!

(4) The Baptist theory of the plan of salvation is woefully skewed. It is asserted that salvation is “solely through faith.” Yet, because of man’s inherited “total depravity,” he cannot believe, unless supernaturally empowered by the Spirit of God.

Baptist theologians contend that faith is preceded by repentance, which is a logical impossibility, if one is employing “faith” with reference to the same object. [NOTE: In Mark 1:15, Jesus admonished the Jews: “repent ye, and believe in the gospel.” These Hebrews already had faith in God, which would serve as the motivation for their repentance (cf. Rom. 2:14; 2 Cor. 7:10). They then were to embrace the gospel system, which would involve belief in Christ.]

Baptism, as a condition of salvation, is repudiated vehemently (contra Mark 16:16; Acts 2:38; 22:16), yet the rite is required for Baptist affiliation. Members actually are received into a church by a “vote” of the membership, though it is conceded that this is “different” from the practice of the apostolic church (Hiscox, p. 22).

(5) Many Baptists adhere to the dogma of the impossibility of apostasy, i.e., the regenerated person can never so sin as to be lost, though he may become corrupt enough to be excluded from a church’s fellowship (Hiscox, p. 30). Elsewhere we have dealt with this doctrine in some detail (see our booklet, Eternal Security — Fact or Fiction?.

Conclusion

Again, we must emphasize this point: We have the highest regard for honest people of the Baptist movement; over the past couple of centuries, thousands of these good folks have abandoned that religious commitment and have embraced primitive Christianity. We must ever plead with our Baptist neighbors to lay aside those doctrines unique to that system, and embrace pure New Testament Christianity — not in part, but in whole.

Finally, we are forced to make this concluding comment. It is a tragedy of enormous magnitude that some of our own brethren now are granting authenticity to this humanly-devised denomination. May these erring brothers hear the words of God’s apostle: “For if I build up again those things which I once destroyed, I prove myself a transgressor” (Gal. 2:18).

SCRIPTURE REFERENCES
John 1:6; Matthew 3:1; Mark 1:4; 1 Corinthians 1:10; Acts 11:26, 26:28; 1 Peter 4:16; Acts 14:23; Ephesians 5:19; Colossians 3:16; Acts 20:7; 1 Corinthians 16:2; Mark 1:15; Romans 2:14; 2 Corinthians 7:10; Mark 16:16; Acts 2:38, 22:16; Galatians 2:18
CITE THIS ARTICLE
Jackson, Wayne. “The Baptist Church: An Historical Perspective.” ChristianCourier.com. Access date: May 14, 2017. https://www.christiancourier.com/articles/374-baptist-church-an-historical-perspective-the

Jews returning back to Israel

The Bible says God would one day re-gather the children of Israel back into their land from among many nations around the world … the Bible says they would be re-gathered in unbelief … God warns He is not re-gathering the children of Israel into their Land because they deserve it, but because His Name and His Word are at stake (Eze 36:17-23) … and because He loves them … and they are His chosen people.

Continue reading “Jews returning back to Israel”

What Is the Sign of “the Last Days,” or “End Times”?

 The Bible’s answer

The Bible describes events and conditions that would mark “the conclusion of the [current] system of things,” or “the end of the world.” (Mat 24:3; King James Version) The Bible calls this time period “the last days” and the “time of the end,” or “end times.” (2Tim 3:1; Dan 8:19; Easy-to-Read Version) The following are some outstanding features of last-days, or end-times, prophecies:

Continue reading “What Is the Sign of “the Last Days,” or “End Times”?”

The Latter Rains

In the prophetic parable of the ten virgins, we notice an unusual encounter between the “wise virgins” and the “foolish virgins” in which the foolish virgins recognize, not only that they are running out of oil (the apparent presence of the Holy Spirit); but that the wise virgins obviously have an abundant manifestation of the Holy Spirit.

Continue reading “The Latter Rains”

Repentance

In today’s fast past living, people want to be entertained. That is exactly what more and more churches are offering and attracting more and more people. The churches are also adapting its message to keep its people in the church. These messages often then create a “Worldly Christian”.  Old school messages that create proper Biblical Saved Christians are fading. This is a simple but old school message from DL Moody on Repentance.      Continue reading “Repentance”

Struggle of the True Church

After the first and second centuries various false teachings arose among certain groups of Christians, giving rise to the formation of a false church that persecuted the true believers. In his book, “The Pilgrim Church,” E.H. Broadbent describes the persecution of the saints by false churches – mainly the Roman Catholic Churchbut since the 1520’s also the Protestant state churches that obtained civil power and followed suit. Continue reading “Struggle of the True Church”

The Postmodern Deconstruction of Biblical Truths

We are living in a time of the most immense and relentless attacks on the Christian faith since the beginning of the church dispensation. The present onslaught does not primarily occur on the physical level in order to persecute and torture Christians, but rather on the spiritual and doctrinal level with a view to utterly deceiving them. These assaults constitute a determined and final effort by the kingdom of darkness to completely obliterate the Christian faith and replace it with the Antichrist’s alliance of false world religions. Continue reading “The Postmodern Deconstruction of Biblical Truths”

Ten Kinds of Spiritual Foolishness

The knowledge of the Lord is the beginning of wisdom (Pro 9:10). Contrary to this, the beginning of foolishness is to deny God and think and live according to one’s own, limited understanding. The natural knowledge and desires of human beings are perverted because of the Fall. A life without the knowledge of God is the breeding-ground for deception and wrong priorities. The Bible refers to the following ten kinds of spiritual foolishness, some of which even Christians may be guilty of: Continue reading “Ten Kinds of Spiritual Foolishness”

In Touch Messenger

Eljasib

I was lead to the Lord on 12 March 2002 by South African Missionaries affiliated to The Bible Methodist church in America. My hole live changed after that day. For the next 6 months I read the Bible day and night, I just could not put it down . My sprit was so touched by the Scripture and the Holy Sprit taught me everything about Jesus out of the Word of God.

There are so many Christians in Southern Africa that just do not have the funds for a Bible, I committed myself to always have Bibles in different Languages available  and started distributing Bibles as much and as often as I can.

In Touch Messenger

20160209_202632

Early 2016 I was given a Messenger by my Pastor at Benoni Bible Church in South Africa. He told me to look at the device knowing I do Bible distributions.

I was very excided with the device being in English and another language and with a solar charger, this was ideal for the terrain we hand-out Bibles. The device is idea for a group leader sharing the Bible and messages to a group. the Messages on the Messenger are clear and simple and speaks strait to the hart.

Pastor Dan told Tom that I do Bible distribution and Tom arranged for me have 12 more. In Portuguese, French and Mandarin.

Victor Silvey

phoca_thumb_l_victor

I gave Victor the 5 Mandarin Electronic Messengers because he works with the Chinese community. Victor gave his life to the Lord in 2008 and was baptised in 2010. Since then Victor has actively been involved in arranging translations for certain tracks and posters in various Asian languages including Chinese. In 2010 Victor did a mission’s trip to the Philippines and in 2012 visited Japan. Victor also distributes Bibles.

1st Shipment

20160211_080257

 

 

 

2nd ShipmentVictor_2

 

Paul van Rooyan

phoca_thumb_l_paul

I gave the two French to Paul. Paul was baptized in 2009 since then Paul ministers to the prisoners in Middelburg, Mpumalanga. He takes the Messenger to the Sunday services, and the prisoners listen to the messages. Due to it being a prison, we could not take a camera in for pictures.

 

 

SAMSUNG

20160228_203443_1

Piet de Beer

5 Portuguese Messenger’s was given to Piet de Beer. One of Piet’s mission area is Mozambique and the Messenger will be handed out to 5  leaders  in Mozambique mission trip Jun 2016, Piet will bring us some photos from this missions trip. The leaders travel with a bicycle trough the villages and brings message to the community. The Messenger will be very useful because these communities cannot read or wright. It will be such a blessing if we could get more Portuguese before he leaves for his trip in June.

Piet’s other missions is in Mauritius, he will travel there in September 2016. There the French Messenger will come in handy. Piet has his own Missions called Mahanaim Missions.IMG_20160317_102207

Piet gave one French Messenger to a Christian he knows in Mali. We mine in West Africa and have a great opportunity to hand out Messengers in the area.

IMG-20160328-WA0002

 

2nd Shipment

Mozambique Mission Trip July 2016. Many Bibles were handed out and the Messenger was distributed to Pastors that ravel per bicycle to home groups. Many of these church members can not read. They will use the Messenger for Bible study.

 

My dear brother in Christ Paul was admitted to hospital for open heart surgery, he has been in Hospital for 2 months now, I took him his Messenger so  he can listen to the Bible and messages from Charles Stanley.

Paul

The Messenger comes in very handy not only for spreading the Gospel but also helping feeding the sheep of God. My dear sister in Christ, Janet was isolated on a farm, the Churches in here area were having a lot of entertainment but not spiritual food for her. She is very far from me and i heard her cry for Spiritual food, i send her a messenger, and she wept out of thankfulness. The messages of Charles Stanly picked her spirit up again.

Janet

 

 

From Darkness to the Light

God’s Plan of Salvation

There is a definite way that the Lord Jesus deals with unbelievers to save them, equip them for service and prepare them for eternal life in heaven. The willingness and full co-operation of each one of us, according to fixed biblical guidelines, is necessary if we wish to avert the tragedy of a false repentance. We can all share in the wonderful experience to be called by the Lord out of the darkness of sin into His marvellous light. I invite you to explore with me the unsearchable riches of the Lord’s love and saving grace, and to accept it by faith. Continue reading “From Darkness to the Light”

Knowing God

Different articles covering : Find out how to know God, The way to God, Help from above. Bible verses on Salvation, Fake Christians, Hell and How not to be from this world. Do you know the different Names of God, The attributes of the Holy Spirit, Is God a Trinity God? and evidence that Jesus Christ is the Messiah.   Continue reading “Knowing God”

EK IS DRINGEND OPSOEK NA MY BEMINDE!

Vir jare het ek agter die begeerlikheid van die vlees, die begeerlikheid van die oë, die grootheid van die lewe aangeloop, die wêreld. Maar diep binne in my was dit altyd leeg en eensaam. Altyd op soek na iets. Terwyl ek nog op die wêreld rond gedans en gespeel het. My verlustig met die dinge van die wêreld, was daar eendag, onverwags, ‘n sagte klop aan my hart se deur. Ek het geloer om te sien wie geklop het. Wat ek gesien het, het alles binne in my, in beroering gebring, en ek was dadelik smoorverlief .  Continue reading “EK IS DRINGEND OPSOEK NA MY BEMINDE!”

Charles Darwin: Devil’s Chaplain or Pardoned Prodigal?

AD 2009 marks the 200th anniversary of Darwin’s birth in 1809 and the 150th anniversary of the unveiling of his theory of evolution by the publication of his book,The Origin of Species, in 1859. Belief in evolution as though it were fact proven beyond doubt is surely the greatest single cause of the disastrous decline in belief in God, the Bible and the Christian faith during the 19th – 21st century. Rom 1:25 refers to those “who changed the truth of God into a lie, and worshipped the creature more than the Creator.” The evolution theory has proved a formidable weapon in Satan’s hands, which should be of concern to all true Christians who are called upon to “fight the good fight of faith” (1Tim 6:12). Continue reading “Charles Darwin: Devil’s Chaplain or Pardoned Prodigal?”

The Lie Of Evolution

What does the Bible really teach about evolution? From Genesis and on, the Biblical record is always clear and exact — God created Adam and Eve and from them mankind began. Mankind did NOT evolve from a monkey, nor were we put here by aliens from another planet or anything else. God created Adam from the dust of the earth (Gen 2:7) and Eve was created from Adam’s rib (Gen 2:21,22). The Lord Jesus confirmed their creation (Mar 10:6). Because Jesus is the ultimate authority, being God in the flesh, he verified man’s creation! That should settle it forever. Man did NOT evolve and evolution is a lie, just like eternal security. Continue reading “The Lie Of Evolution”

Seven Reasons Why We Should Not Accept Millions of Years

There is an intensifying controversy in the church all over the world regarding the age of the earth. For the first 18 centuries of church history,the almost universal belief of Christians was that God created the world in six literal days, roughly 4,000 years before Christ, and destroyed the world with a global Flood at the time of Noah. Continue reading “Seven Reasons Why We Should Not Accept Millions of Years”

Pre-tribulation Rapture Lie

Pre Tribulation – This view believes that the Church will be raptured before the 7 year tribulation, this view is not historical and not Biblical correct.

Origin of the Pre-tribulation Rapture Belief

• There is no mention of a Pre-tribulation – or a Mid-tribulation – Rapture in any Church teaching, writing or commentary until the early 1800s when the Pre-tribulation Rapture belief began. In 1812, a Jesuit priest from Chile,South America named Manuel de Lacunza, writing under the pen-name of Rabbi J.J. Ben-Ezra, wrote a book called “The Coming of the Messiah in Glory and Majesty.” Continue reading “Pre-tribulation Rapture Lie”

End-time Deception in the Emerging Church

We are living in a time when increased pressure is exerted upon all churches to fundamentally change their doctrines. The Bible is considered less dogmatic since modern humanity is not prepared to restrict its freedom by a narrow and literal interpretation of Scripture. A biblical concept of God, an evangelical doctrine of salvation and premillennial teachings on end-time events are among the major casualties in the new reformation which is currently under way.

The Gnostic ‘Gospel’ of Judas

Christianity experiences unprecedented attacks on its foundational truths. These attacks are motivated and coordinated by evil forces that are intent on deceiving all people as a prelude to physically establishing Satan’s kingdom on earth. Their main obstacle is the biblical account of God’s kingdom and, particularly, the deity, atoning death, resurrection and second coming of Jesus Christ. The present attacks are aimed at discrediting the canonical books of the Bible, and thereby also the God and Saviour of the Bible, while promoting and praising wicked people such as Esau, the Sodomites, and the traitor, Judas Iscariot.

Da Vinci Code a Calculated Attack on Biblical Christianity

The following excerpts from articles clearly reveal the dangers of deception that are contained in Dan Brown’s novel, The Da Vinci Code:

Attacks on the Person of Jesus Christ In his article

A Study of the Book The Da Vinci Code, Dr. Errol Wagner says, among others:“The past few decades has seen the rise of attacks on Christianity in general and on the person of Jesus Christ in particular. These attacks have come from without and within the church. Now we have the book The Da Vinci Code, where questions are raised concerning the deity of Christ and the trustworthiness of the Gospels.